Tweet
At least seven overseas Filipino workers (OFWs) and two children spent Christmas in jail in Riyadh, Saudi Arabia, a militant migrant group said Sunday.
Migrante-KSA secretary-general Mike Garlan said the OFWs were arrested for lack of proper documents.
“We were alerted by a concerned OFW who said there were seven undocumented OFWs who were apprehended by the Mutawa [religious] police and Jawazat [passport office agents] in Naseem area, Riyadh early morning of Dec. 25," Garlan said in an article on the Catholic Bishops' Conference of the Philippines news site Sunday.
Four of them were women, two of which have children — a one-year-old and a three-month, according to the Migrante official.
The report did not name the OFWs.
The Filipinos who escaped from abusive employers have expired iqama or work permit, Garlan said.
His group has reported the case to the Philippine Embassy in Riyadh and requested for immediate assistance. — VS, GMANews.TV
Search Here
Custom Search
Showing posts with label Saudi Arabia. Show all posts
Showing posts with label Saudi Arabia. Show all posts
A Letter to P.Noy from an OFW
Tweet
Mahal na Bagong Pangulong Noynoy Aquino:
Ako po na isang OFW ay nagpapahayag ng suporta sa inyong layunin sa maibalik ang nawalang dignidad ng ating bansang Pilipinas sa nagdaang mga panahon. Ako po ay naniniwala na ang isang administrasyon na nag-umpisa sa mali ay mananatiling mali hanggang sa kahuli-hulihang segundo ng panunungkulan nito. At ito nga po ang nahayag at naganap sa mahigit na siyam at kalahating taon sa ating Inang Bayan na Pilipinas.
Masasabi ko pong sa wakas ay natamo na nating muli ang kalayaang huli nating natamasa noong ika-12 nang Hunyo 1898 sa pamamahala ni General Emilio Aguinaldo. Ako ay napilitang mangibang bansa noong 2006 dahil sa nakaambang kawalan ng trabaho o hanapbuhay sa pagtatapos ng aking kontrata sa pinapasukan kong kumpanya. At sa aking pananaw na sa pangingibang-bayan ay matutugunan ang mga pangangailangang pinansiyal ng aming pamilya na hindi maaaring matugunan ng anumang trabaho sa ating bansa.
Sa kabila ng magiging kalungkutan, pagtitiis o sakripisyo na mararanasan sa pangingibang bansa ay hindi ito naging balakid sa aking solidong pasya na tumuloy at malayo sa kanila. Sapagkat ito lang ang magiging katugunan sa maaaring paghihirap na mararanasan namin kung mananatili ako sa pakikipagsapalaran sa Pilipinas nang panahong iyon.
Pagkalipas ng mahigit na dalawang taon na malayo sa aking pamilya ay natapos din ang aming pagtitiis. Sapagkat sa maikling panahon na iyon ay muli kaming nagkasama-sama ngunit hindi sa ating bansang Pilipinas na aming sinisinta. Sa halip, kami ay nagkasama-sama sa dayuhang bansa na nagbigay sa amin ng pag-asa upang mabuhay na hindi salat sa anumang pangangailangan namin sa araw-araw.
Napagdesisyunan naming mag-asawa na manatili na at ituloy ang aming pamumuhay kasama ng aming mga anak dito sa bansang aming kinalalagyan ngayon. Pagkatapos ay kami na lamang ang umuuwi taon-taon sa Pilipinas upang magbakasyon at makapiling muli ang aming mga mahal sa buhay na nananatili sa ating pinakamamahal na bansa.
Masakit man sa amin ay wala kaming magagawa na talikuran pansamatala ang bayang aming sinisinta kapalit ng masasabi nating buhay na maginhawa. Sapagkat kung kami ay magtitiyaga lang sa ating bansa e malamang wala rin kaming mapapala habang ang Pilipinas ay lugmok at ‘di pa nakakaahon sa matinding pagkadukha.
Ang aming panawagan sa ating Mahal na Pangulong Noynoy Aquino na sana’y isulong at isakatuparan niya ang layunin ng kanyang administrasyon na “WALANG MAHIRAP” kung “WALANG CORRUPTION.” Sapagkat hindi lingid sa kanyang kaalaman ang nagiging dahilan ng marami nating kababayan — kabilang na ang aming pamilya — na napipilitang mangibang bansa ay para magtrabaho.
Kasunod nito ay piliin na rin na doon na manirahan kaysa manatili sa sariling bayan na laganap ang kahirapan, walang hustisya, mabagal ang proseso ng mga ahensiya, kasama na ang katiwalian. At ang mga kawani ng gobyerno — nasa mababa man o mataas na posisyon — imbes na maglingkod sa mamamayan ay sila pa mismo ang nagiging hadlang at nagpapahirap sa nakararami.
Sa ganitong sistema ng ating bansa ay hindi malayong mas piliin ng maraming propesyunal at mga skilled workers na gamitin ang kanilang husay sa ibang bansa kaysa sa sariling bayan.
Ang mga OFW, kasama ang buo naming pamilya ay muling umaasa na sa ilalim ng panunungkulan ng bagong halal na Pangulo ng Bayan ay matutupad at muling maibabalik ang naglahong pangarap ng sambayanan. Dili’t walang iba kundi ang pag-asang mabago, maiangat ang ating nakalugmok na bansa sa kahirapan at muling kilalanin ang Pilipinas sa buong mundo – hindi lamang sa husay ng mga Pilipino kundi sa kaayusan ng pamumuno ng mga nakaupo sa gobyerno.
Ito na ang oras ng pagbabago. Ang oras upang ibalik ang tiwala ng sambayanan sa gobyerno at ang dangal ng ating Inang Bayang Pilipinas. Mabuhay po kayo mahal na Pangulong Noynoy Aquino at God bless you!
P.S.
Sana naman po ay pagtuunan n’yo ng pansin ang mga kababayan nating may mga suliranin at kaso dito sa Saudi Arabia at kami ay umaasa na kayo ay makabisita. Sana po mga Kapuso ay inyong mailathala ito at maiparating sa Mahal na Pangulong Noynoy Aquino ito. Nais ko rin sanang hilingin kay Ms. Kara David ng OFW Diaries ay mag-cover naman at mag-documentary dito Saudi Arabia.
Solid Kapuso po kami at we always watching GMA Pinoy TV sa Orbit. God bless po sa inyong lahat at more power.
Thanks and regards,
Gary Bangit Vasquez
Shared via GMANews.TV
Buhay OFW ng isang Mindanaoan
Tweet
ni Habib
Araw ng Linggo ngayon, walang boss, ibig sabihin walang trabaho masyado. Malaya na naman akong makakapanaginip ng gising. Kanina lang bago ko umpisahan ang trabaho ko (kunwari mayroon), dumungaw muna ako sa aking bintana dito sa office.
Tiningnan ang malawak na disyerto na napakaganda sa matang pagmasdan, ang hangin naman minsan ay naghuhugis korteng apa, ang mga puno ng dates na uniform ang looks, at mga mala-jet plane na sasakyan na parang ang mga driver nito ay may problema sa lovelife ng kanilang idolong artista.
Nangingiti ako hindi dahil sa wala si boss kundi dahil nagbalik sa aking alaala ang mga nakaraan ko (daydreaming?).
Actually, dalawang beses na akong nag-abroad, una noong 2005. May personal akong dahilan kung bakit ako umalis sa bayan namin ni Juan, hindi para maging bayaning buhay kundi para hanapin ang aking sarili. May mga bagay kasi noon na hindi ko lubos na maintindihan, at may mga pagkakamaling nagawa na hindi katanggap-tanggap sa aking sarili o hindi ko matanggap. Masyado akong nasakal at hindi makahinga, kaya napagdesisyonan akong hanapin ang aking sarili (langya parang dialogue sa isang pelikula).
Alam mo bang dati, ayaw na ayaw kong maging OFW? Oo, ayaw ko dahil ang akala ko noon sa kanila ay mga taksil sa bayan, sa pamilya, sa mga kaibigan at sa mga syota. Pero nagkamali ako dahil ngayon ko lang naitindihan ang lahat.
Ang isang OFW ay kahanga-hanga. Lahat nang paghihirap dito ay tinitiis para lang sa isang ngiti ng kanilang mahal. Tinitiis nila ang init ng araw at init ng ulo ng mga boss para sa mumunting pangarap nila sa kanilang pamilya.
Kaya OFW, Ripley’s Believe It or Not, bilib ako sa’yo.
Ang unang punta ko rito ay parang wala lang sa akin, hindi ako seryoso. Sabi ko nga may personal akong dahilan ('wag makulit) kaya umalis ako noong 2005. Sa mga panahon na ‘yun ay marami akong natutunan sa buhay – una ay naging pasensyoso sa kapwa.
Nakaramdam ako ng pagbabago sa aking buhay, unti-unti kong naitindihan ang mga nangyayari sa buhay ko. Doon ako nagsimulang magkaroon ng pangamba sa akin hinaharap (frontal?). Kumbaga ay nagmatured na ang aking pag-iisip.
Pagkatapos ng aking kontrata ay nagdesisyon na akong bumalik sa Pilipinas kahit ang ipon ko lang ay mahigit P17,000. Natatawa ako kapag naiisip ko ‘yun…biruin mo, dalawang taon at 3 buwan akong nagtrabaho sa Saudi pero P17,000 lang ang maiuuwi ko. Teka tatawa muna ako sandali (hahaha!)
Hindi big deal sa akin ‘yun, ang importante ay babalik ako sa Pilipinas na maayos ang kalooban ko, ang utak ko, ang laman loob ko, at ang buhok ko. Nakakatuwa lang isipin na sa Maynila palang ay naubos ko na ang aking pera. Teka, tatawa lang ako ulit (hahaha!). Sorry hindi ko talaga matiis na hindi matawa,(nyahaha!).
Ang pagbabalik
Sa unang araw ko sa amin, nakaramdam ako ng pagbabago, hindi lang sa aking sarili kundi pati na rin sa mga taong nakapaligid sa akin. Parang tumaas ang tingin sa akin ng mga tao kahit hindi naman ako kataasan. Laging may special treatment sa akin sa mga okasyon na dinadaluhan ko. Feeling ko tuloy artistahin ako (shy).
Parang dumami ang mga tagahanga ko (ahem!). Lalo na ang mga matatanda, gusting-gusto nilang kwentuhan ko sila tungkol sa mga karanasan ko sa abroad habang naglalaro kami ng chess. Nakikita ko sa kanilang mga mata kung gaano sila ka-interesado sa mga ikinukuwento ko – tulad sa mga pagkain, mga klase ng tao. Hangang-hanga sila sa akin na para bang sa buwan ako nanggaling.
Ang mga bata naman ay lagi ako kinukulit dahil sa mga candies na dala ko para sa kanila. Mahilig kasi ako sa bata, mahilig akong makipag-usap sa kanila. Kahit 1 year old pa lang, kuntento na akong kausapin. Hindi kasi sila nagrereklamo kahit anong sabihin kong idea ko. Basta tatawa lang sila at yayakapin ako.
Sa mga ex-abroad naman ay nakikipagyabangan sa akin tungkol din sa mga karanasan nila dito sa Saudi. Pero talo ako kung experiences ang pag-uusapan, mas marami ata silang nakain na alikabok kaysa sa akin. Kaya Oo lang ako ng Oo sa kanila. Susumisingit na lang ako, naiisip kong minsan lang naman sila magbibida. Alam kung hindi ko sila matatalo, kaya yuko na lang ako.
Reposted from GMANews.TV (11/06/2010)
Araw ng Linggo ngayon, walang boss, ibig sabihin walang trabaho masyado. Malaya na naman akong makakapanaginip ng gising. Kanina lang bago ko umpisahan ang trabaho ko (kunwari mayroon), dumungaw muna ako sa aking bintana dito sa office.
Tiningnan ang malawak na disyerto na napakaganda sa matang pagmasdan, ang hangin naman minsan ay naghuhugis korteng apa, ang mga puno ng dates na uniform ang looks, at mga mala-jet plane na sasakyan na parang ang mga driver nito ay may problema sa lovelife ng kanilang idolong artista.
Nangingiti ako hindi dahil sa wala si boss kundi dahil nagbalik sa aking alaala ang mga nakaraan ko (daydreaming?).
Actually, dalawang beses na akong nag-abroad, una noong 2005. May personal akong dahilan kung bakit ako umalis sa bayan namin ni Juan, hindi para maging bayaning buhay kundi para hanapin ang aking sarili. May mga bagay kasi noon na hindi ko lubos na maintindihan, at may mga pagkakamaling nagawa na hindi katanggap-tanggap sa aking sarili o hindi ko matanggap. Masyado akong nasakal at hindi makahinga, kaya napagdesisyonan akong hanapin ang aking sarili (langya parang dialogue sa isang pelikula).
Alam mo bang dati, ayaw na ayaw kong maging OFW? Oo, ayaw ko dahil ang akala ko noon sa kanila ay mga taksil sa bayan, sa pamilya, sa mga kaibigan at sa mga syota. Pero nagkamali ako dahil ngayon ko lang naitindihan ang lahat.
Ang isang OFW ay kahanga-hanga. Lahat nang paghihirap dito ay tinitiis para lang sa isang ngiti ng kanilang mahal. Tinitiis nila ang init ng araw at init ng ulo ng mga boss para sa mumunting pangarap nila sa kanilang pamilya.
Kaya OFW, Ripley’s Believe It or Not, bilib ako sa’yo.
Ang unang punta ko rito ay parang wala lang sa akin, hindi ako seryoso. Sabi ko nga may personal akong dahilan ('wag makulit) kaya umalis ako noong 2005. Sa mga panahon na ‘yun ay marami akong natutunan sa buhay – una ay naging pasensyoso sa kapwa.
Nakaramdam ako ng pagbabago sa aking buhay, unti-unti kong naitindihan ang mga nangyayari sa buhay ko. Doon ako nagsimulang magkaroon ng pangamba sa akin hinaharap (frontal?). Kumbaga ay nagmatured na ang aking pag-iisip.
Pagkatapos ng aking kontrata ay nagdesisyon na akong bumalik sa Pilipinas kahit ang ipon ko lang ay mahigit P17,000. Natatawa ako kapag naiisip ko ‘yun…biruin mo, dalawang taon at 3 buwan akong nagtrabaho sa Saudi pero P17,000 lang ang maiuuwi ko. Teka tatawa muna ako sandali (hahaha!)
Hindi big deal sa akin ‘yun, ang importante ay babalik ako sa Pilipinas na maayos ang kalooban ko, ang utak ko, ang laman loob ko, at ang buhok ko. Nakakatuwa lang isipin na sa Maynila palang ay naubos ko na ang aking pera. Teka, tatawa lang ako ulit (hahaha!). Sorry hindi ko talaga matiis na hindi matawa,(nyahaha!).
Ang pagbabalik
Sa unang araw ko sa amin, nakaramdam ako ng pagbabago, hindi lang sa aking sarili kundi pati na rin sa mga taong nakapaligid sa akin. Parang tumaas ang tingin sa akin ng mga tao kahit hindi naman ako kataasan. Laging may special treatment sa akin sa mga okasyon na dinadaluhan ko. Feeling ko tuloy artistahin ako (shy).
Parang dumami ang mga tagahanga ko (ahem!). Lalo na ang mga matatanda, gusting-gusto nilang kwentuhan ko sila tungkol sa mga karanasan ko sa abroad habang naglalaro kami ng chess. Nakikita ko sa kanilang mga mata kung gaano sila ka-interesado sa mga ikinukuwento ko – tulad sa mga pagkain, mga klase ng tao. Hangang-hanga sila sa akin na para bang sa buwan ako nanggaling.
Ang mga bata naman ay lagi ako kinukulit dahil sa mga candies na dala ko para sa kanila. Mahilig kasi ako sa bata, mahilig akong makipag-usap sa kanila. Kahit 1 year old pa lang, kuntento na akong kausapin. Hindi kasi sila nagrereklamo kahit anong sabihin kong idea ko. Basta tatawa lang sila at yayakapin ako.
Sa mga ex-abroad naman ay nakikipagyabangan sa akin tungkol din sa mga karanasan nila dito sa Saudi. Pero talo ako kung experiences ang pag-uusapan, mas marami ata silang nakain na alikabok kaysa sa akin. Kaya Oo lang ako ng Oo sa kanila. Susumisingit na lang ako, naiisip kong minsan lang naman sila magbibida. Alam kung hindi ko sila matatalo, kaya yuko na lang ako.
Reposted from GMANews.TV (11/06/2010)
Subscribe to:
Posts (Atom)